این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز   قند   است  

           ابیاتی  از غزل ( مست عشق )  پانزده  بیت  است  

    شهد  از تو  و  این  سخن  نه  از ماست   

                                                          کز   مهر   توام    کمر   نشد    راست   

   کف  بر  لب  و  دف  به  دست   من  شد    

                                                       رقصی    چه   در   این   میانه  بر  پاست  

     شیرین      نه   منم    ز  شور   رویش   

                                                           شوریده  شدم   لبش   چو   حلواست   

   هر   جا      سخن  از        نماز    باشد    

                                                          بر  طاق تو  هم  که  سجده  بر جاست   

    شیرین    سخنی   نه   شد   ز  منصور   

                                                          روی  تو   چنین  به   شور و  غوغاست   

 این    پست    در  بالای   صفحه      ثابت    و     این       غزل    پانزده     بیت    می باشد

 لازم  به   ذکر  است   ثابت   نگه داشتن  این   پست  به  این  علت  است

 با  نظر   لطف   حق     این   یک       غزل  بی  نظیر    از    منصور  می باشد

 که   نه  تنها  در  یک   وزن   می باشد    بلکه    تمامی  ابیات  ان  دارای   برازندگی

  ٪۱۰۰   می باشد     ابیات    این    غزل    پانزده   بیت   است

 امید   آندارم  این  پست  را  حمل  بر  تعریف  از  خود  و  خود ستائی   ننمایید   بلکه

 صرفا   حهت   اطلاع   شما    عزیزان     می باشد

 زیرا   سرایش   یک  غزل   کامل  با  برازندگی  ۱۰۰٪      البته   دوستان  شاعر

 و  متخصصین   شعر  و  ادب   فارسی   بهتر  می دانند   چگونه   کاری     است

 دوستی  در کامنتی  سئوال   نموده اند   که :  (  منصور  فقط  همین  یک  غزل  را

 با  برازندگی ۱۰۰٪  سروده ای ؟ )

 لازمست  خدمتتان  عرض  کنم   در  همین  صفحه  اول   وبلاگ 

 بیش  از  ده  مطلع  غزل   با برازندگی  ۱۰۰٪   موجود  است

 که   فقط   مطلع   انها  در  وبلاگ   نگاشته   گردیده

 و  سئوال   نموده  اند (   این  برازندگی   را  چه  کسی  تعیین  و  تایید  می کند  ؟ )

 این   برازندگی  را   سامانه ی   هوشمند   اینترنتی     اینجا      که  توسط

 شورای  عالی  اطلاع   رسانی  در  اینترنت  قرار  داده  شده  است  تعیین  و تایید می نماید

 اگر  به   این   سامانه   رفتید   اشعار  مشهور  شعرای  بزرگ  زبان  فارسی  را  در  ان

 قرار  دهید  تا  معیار  دستتان  بیاید   که        برازندگی   ۱۰۰٪   چیست 

 غزل فوق  بر وزن  این   غزل       حافظ  شیرین    سخن   است

  آن کس   که به دست   جام دارد 

                                                            سلطانی    جم       مدام   دارد 

 که   بیت  اول   و  دوم  این  غزل  خواجه  حافظ    برازندگی  ۱۰۰٪   دارد  و   از بیت  سوم

 لازم  بذکر   است    در  این  مطلب  صرفا  از  منظر  فنی  به  شعر  نگریسته  شده 

 یعنی     قدرت  در   سرایش   یک   غزل        نه   مفهوم   

 هر   گونه    استفاده    تجاری    از    نام     منصور    و  اسمان  شعر  و غزل

 برای    کسانی که    احساس   احتیاج   به    آن    می کنند      آزاد   است

 کلیه  اشعار    مندرج  در   این  وبگاه  از  سرایشهای  منصور  گروسی   است       منصور  

            این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش    ز  قند  است 

               لبم  از  شهد  لبش  گر چه  شکر  نوش  آمد  

                                                    آبرو   می رود   از  او   که  چــه  پاپوش  آمد 

               دلبری  دارم  اگر   کهنه  بپوشد   همه  حال 

                                                    هر که بیند  قد او  گفته چه خوش  پوش آمد 

              ساحران   جمله  حریفند  و   نظر  بند   ولی 

                                                    ز  نظر  بند  تو  ساقی  خم  می  جوش   آمد

              شهری اندر عقبش سوخته دل گشت و هنوز 

                                                    دل  منصور  غزلخوان   که  چه  مدهوش  أمد 

              این    غزل      دوازده   بیت     است           تا  دگر  دیدار           شاد  باشید               منصور  

             این   واژه ی   زیبای   سخن   بیش   ز  قند   است 

                 چو   بر  تارک   باغ  مـــا   باد  نـــوروزی  است 

                                                  شنیدم که  پروانه  را  عزم  خود  سوزی  است

                ز عشق گلی  در گلستان  چنان گشته مست 

                                                  چو  منصور  اگر  میرد  از  مــیر  نــوروزی  است

                  تا     دگر  بار       مدام    دل  شما      بهاری  بادا                                           منصور    

            این  واژه ی  زیبای   سخن     بیش   ز   قند  است 

                باور  بکـــنم  ؟    تویی   برابر  ؟  

                                                                    یا دسته ی گل نشسته در بر ؟ 

                منصور   به   یار  خود    بگـــفتا 

                                                                     تاجی  ز گلم  زدم   چه  بر سر 

                   همیشه      بهار  دل     باشید                                                                       منصور 

              این   واژه ی  زیبای  سخن   بیش   ز  قند  است

                     هموطن  عزیزم   نوروز  بر شما  مبارکباد

                      بر خیز  و  ببین   که  آمده   باد  بهار  

                                                          نوروز  و   گل  و     پیاله   و   یار  کنار 

                         هر  روز   شما            نوروزی          بادا                                                منصور  

           این  واژه ی    زیبای   سخن   بیش   ز   قند   است  

              جشن  نوروز   چو   شد   بلبل  این   بستانیم  

                                                  روزگاریست   که  مـا   سرور    سر  مستانیم 

                 این   غزل      پنج    بیت      است                                                                    منصور 

            این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش  ز   قند  است 

               چون  بت  نمی پرستی   بگذر  ز  عشق  و  مستی 

                                         کاوٌل   قدم   ز   عشق  است    آئین    بت  پرستی 

                  تا   دگر   بار     شیرین  کام     باشید                                                                منصور 

           این   واژه ی    زیبای   سخن    بیش  ز   قند   است 

               ای که   دَمَت   زنده  کند   مرده  را 

                                                               شـاد  نما    این  دل    افســرده  را 

              چون  دل  منصور به  دستان توست  

                                                                زجر  چرا  این  دل  غم خورده  را  ؟ 

               این   غزل     هفت  بیت    است         تا   دگر  بار      شاد  باشید               منصور  

           این   واژه ی    زیبای   سخن    بیش   ز   قند   است 

             به  ملک   عشق  تو    صاحب   کلاهم 

                                                            چه می پرسی  ز  حالم  ؟  من  تباهم 

            چنانم  من   ز  عشقت   شب  کله دار 

                                                             نگاهی  کــن    بخـــوانی    از   نگاهم 

             نه  منصورم   که مشهورم  من  ای یار 

                                                              به  کوی    مهر  تو    گم  کرده   راهم 

                این   غزل       ده   بیت   است             تا  دگر  بار        شاد   باشید                           منصور 

            این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز   قند   است 

              مهرابه  بیا   که  شب   به   یلداست 

                                                               تا  لطف  سحر  رسد  که  از  ماست 

              بس  غم  به  دلش   کشیده  منصور 

                                                                یلــــدا  نبود   که  غــرق   غوغاست 

                 این   غزل  بداهه    هشت   بیت   گردید      یلدای   شما    همراه  با    شادی  باد           منصور 

             این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز  قند   است 

               مُنعِم   چو   دهد  رزق  مرا  آب  جگر  سوز 

                                                        مَنعَم  مکن   از  روی  خوش  و  لذت  نوروز 

                  این  غزل   از  دل   برخاسته     ده   بیت   است                                                   منصور  

          این   واژه ی     زیبای   سخن     بیش    ز   قند   است 

            این همه  شرح  و  بیان  از  دل  و  دامان   ز  چه  روست  ؟  

                                     خلقی   اندر   پی  او   محو   و   پریشان   ز  چه  روست  ؟  

            مگــــر   از   دل    نرود    آنچــه   کـــــه     از   دیده   رود  ؟ 

                                     پس   چرا   دل    ز  پی   صورت  پنهان  ؟  ز  چه  روست  ؟  

              برو   منصـــور    فضـــولی    مکـــن    اندر    پــی   خلـــق 

                                     تو   چه دانی  که   صنم   مست  و  خرامان  ز  چه  روست 

                  این   غزل        هشت      بیت     است                                                                منصور  

           این   واژه ی   زیبای   سخن     بیش    ز  قند   است  

          نام غزل   :  ( گذر نشین  مهتاب )  ابیات  : نه بیت 

            اندر  سر کوی  او   بشکسته  پری  دارم 

                                                         هم  بر خم  گیسویش  دائم  گذری  دارم

           کو  رنج  مرا  خواهد   من  بیشتری  دارم  

                                                         منصور  پریشانم    در  دل   شرری  دارم 

              تا  دگر  بار         شیرین  کام        باشید                                                              منصور  

             این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز   قند   است  

                رفتی   و   نرفتی   از  دلم   یار 

                                                                       دارم که  ز  هجر  غم چه بسیار 

              بردی  و   نبردم    از  تو   دل  را 

                                                                       از  بهر   خـــدا    دلم    نگهــدار 

             دادم    تو   ندادی ام    اگر   دل 

                                                                     جان  هم  ز پی اش  شود پدیدار 

             خون    من   اگر    حلال   باشد 

                                                                      تیــغم   بزن  و    بگــو    سزاوار 

            شب  تا  بسحر چه  غمکش  او 

                                                                     او   خفته  و   من  ز  هجر  بیدار 

            منصور  و   فراق   زجر   هجرش 

                                                                      دیوانه  ز  عشق  او  نه  هشیار 

              این    سروده     چهل  و   سه     بیت   است          تا  بار  دگر          خدا   نگهدار          منصور  

            این   واژه ی    زیبای   سخن    بیش   ز   قند  است 

               بوی  گل   یاد  آورد   طعم  بنا گوش  تو  را 

                                                        غصه ها  دارم   ندارم  ز آنکه  آغوش  تو را 

                  این   غزل  هفت  بیت  است    تا  دگر  بار   خدا   نگهدار                                           منصور 

           این   واژه ی    زیبای   سخن    بیش   ز   قند  است  

                               نام  غزل   : ( هوای  دیدار )   ابیات  نه بیت 

              من  که  دل شوره ی   نا  دیدن  رویت  دارم 

                                                     هر شب  اندر   غم  تو  پای  به  کویت  دارم  

                   بقیه  غزل     در      ادامه ی     مطلب      تا  دگر  بار      خدا  نگهدار                       منصور  

            این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز   قند  است 

                                   غزل  امید  وصل    هشت  بیت   است 

                 اگـر   بر  بر  نشد    تخم   امیـــدم 

                                                               قسم ها   میخورم  جز  غم  ندیدم 

                 بقیه  غزل   در   ادامه   مطلب             تا  دگر  بار    خدا   نگهدار                      منصور   

            این   واژه ی   زیبای   سخن     بیش   ز   قند   است 

                   رویت   نبـود   کم   از   کمندی  

                                                                  صد کشته به چشم  گر  ببندی 

                  داری  شده   گر  کمــان  مویت 

                                                                  بی دار    بمیرم   ار   بخنــــدی 

                  گـر  جمله   نصیـحتم   بکـــردند 

                                                                  گفتم  که  به  او   دهید   پندی 

                  بیدار  توام   شبان  چه تا  صبح 

                                                                   منصور  ندیده  چون  تو  قنــدی 

                     این  غزل  ده  بیت   است    تا  دگر  بار     خدا   نگهدار                                     منصور